Rozdział: 1 - "Jestem sama, nie mam nikogo"

Wstałam rano, a oczy miałam podpuchnięte i czerwone od płaczu. Czułam się okropnie tak jakby cząstka mnie umarła, tak jakbym na ziemi była tylko ciałem, a dusza dawno odeszła. Weszłam pod prysznic i się przebrałam. Była zimna jesień, a za niedługo zima i święta. Wszyscy normalni ludzie by się cieszyli, ale ja? Będę siedzieć sama w domu. Zamknęłam za sobą drzwi i opuściłam progi mojego domu. Szłam zapełnianą uliczką Londynu do budynku zwanym szkołą. Mijałam tyle zabieganych ludzi, ale i szczęśliwych, zakochanych. Czemu życie wobec mnie jest takie niesprawiedliwe, czym zawiniłam? Weszłam do budynku i poszłam pod klasę od biologi. Przywitała mnie Klaudia, moja koleżanka. Jakbym mogła ją tak nazwać, po prostu chodzimy razem do klasy i kiedyś jej się wygadałam. Można powiedzieć, że jesteśmy tylko na cześć. Ona ma swój świat, bogatych rodziców, kochających przyjaciół i chłopaka. Całkiem inna odmiana mnie.
-Tak mi przykro- powiedziała i chciała się do mnie przytulić ale ja się odsunęłam
-Nie potrzebuję litości- może byłam chamska, ale gdy ja byłam na dnie, gdy popadłam w nałogi nikt obok mnie nie był, nikt mi nie pomógł. Więc mam ich teraz gdzieś. Siedziałam na lekcjach nie zważając na nauczyciela wpatrywałam się w szybie po której powoli spływały małe oraz duże krople deszczu. Myślałam o wszystkim co by było dla mnie dobre, co zrobić, jak sobie poradzić? Moje przemyślenia przerwał dzwonek. Wyszłam z budynku i szłam powolnym krokiem do parku. Tak do parku nie chciałam siedzieć znowu sama w tym pustym domu, gdzie nie ma nawet żywej duszy. Usiadłam na jednej z ławek i pozwoliłam spływać moim łzom po moich policzkach. Na tej ławce właśnie Alex wyznał mi miłość, na samo wspomnienie łzy same spływały mi po policzkach. Czemu on, czemu?! W pewien dzień zasłabł i tak się zaczęło, dowiedzieliśmy się że ma raka. Nie przeżył nie miał silnego organizmu, nigdy nie zapomnę tego okropnego dźwięku który oznaczał że on odchodzi. Że odchodzi mój cały świat. Łzy ciekły po moim policzku już strumieniami. Nagle poczułam jak ławka się ugina, odwróciłam głowę i zobaczyłam jego. Wysokiego bruneta z burzą loków na głowie. Miał piękne zielone oczy w których można było utonąć. Spoglądałam na niego a on na mnie mierzył całe moje ciało w calach swoim hipnotyzującym wzrokiem.
-Coś się stało? Mógłbym może pomóc?
-Nie
-A może jednak?- spuściłam głowę i wpatrywałam się w czubek moich przemokniętych butów,a z moich oczu znowu zaczęły spływać łzy. Poczułam jak mnie obejmuję, wtuliłam się w jego tors i rozpłakałam się niczym małe dziecko
-Harry- szepnął cicho
-Kate- oderwałam się od niego i mimo łez uśmiechnęłam się blado
-Chodź odprowadzę cię do domu, nie powinnaś siedzieć tak sama- wstał i podał mi rękę żebym wstała. powoli ruszyliśmy w stronę mojego domu
-Dziękuje- powiedziałam do niego
-Nie ma sprawy- uśmiechnął się do mnie ukazując rząd białych zębów, przytuliła go i zniknęłam za drzwiami mojego domu. Weszłam tam znowu, weszłam do tego pustego i szarego miejsca. Miejsca w którym jest tyle wspomnień. Udałam się do kuchni i wyciągnęłam kubek z szafki i zalałam zieloną herbatę gorącą wodą. Gdy szłam potknęłam się o coś i rozbiłam kubek o białe kafelki. Popatrzyłam i zobaczyłam bluzę Alexa, podniosłam ją i się w nią wtuliłam. Wyszłam na taras z tyłu domu stałam w tym deszczu i popatrzyłam w niebo
-Czemu mi ich wszystkich zabrałeś?! Czemu zostawiłeś mnie sam?!- wydarłam się i położyłam na ziemnej i mokrej trawie. Teraz wszystko mi było jedno. Miałam już dość, byłam sama. Nie miałam nikogo, nikogo.
***
Hej nie było 3 komentarzy ale dodałam 1 rozdział. Mam nadzieję, że wam się spodoba. Ale teraz nie odpuszczę ;)
3 komentarze- następny rozdział :*