Prolog

Siedziałam sama w swoim pustym i szarym pokoju. Samotna łza spływała po moim bladym policzku. Właśnie w tym momencie moje istnienie na ziemi straciło sens. Najpierw odszedł mój chłopak, potem odwróciła się ode mnie przyjaciółka. A teraz dowiedziałam się, że moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, czemu mi się to przytrafiło? Nie wiem. Nie mam nikogo  przyjaciół, rodziny ani chłopaka. Brakuje mi osoby do której mogłabym się przytulić, osoby w której miałabym wsparcie, a teraz? Nie mam nikogo, jestem sama nawet nie mam się do kogo odezwać. Moje życie jest szare, nie ma w nim koloru, szczęścia, energii i siły, nie ma nic. Sięgnęłam do małej szafki z której wyciągnęłam telefon i słuchawki. Nic mi tak nie pomagało jak wsłuchiwanie się w melodie wydobywające się z elektronicznego urządzenia. Zasnęłam mając nadzieję, że już nigdy się nie obudzę. Ale to było, jest i będzie tylko złudzenie i moja wyobraźnia.
***
Hej jest już prolog i mam nadzieję, że wam się podoba. Nie bój cie się rozdziały będą znacznie dłuższe ;)
Zapraszam do dodawani się do obserwatorów i mam taki mały szantażyk :P
3 komentarze- następny rozdział <3